Basit #ceviz kıran #alet yapımı #işeyarar #kolaylık #buluş #pratik #pratikbilgi #pratikfikir #dene #mek #gerek #kaydet #faydalı #iyi #fikir #lazim...

PARABOLIC DISH MIRROR PARABOLOID DIY REFLECTOR Solar Reflective satellite antenna.If you want to know more, please use keyword "adion" to search adion's scie...

Annesinin kokusuna hasret Elif ve kızını kötülüklerden korumak isterken hiç beklemediği olaylar yaşayan Melek’in öyküsü beşinci sezonuyla izleyicisiyle buluş...

Tarihi Gelişim İçinde Mezopotamya Sanatı Not: Metinleri ve onlara eşlik eden görselleri bağlamında değerlendirmek için, genel tabloyu dikkate almanızı öneriyoruz Mezopotamya Avcılıktan çobanlığa ve tarıma geçiş, 5. bin ile 4. bin yılları arasında Asya’nın geniş toprakları üzerinde cereyan etmiş olmalıdır (Herbert Kühn, “Der Aufstieg der Menschheit, S. 82). Bu kültür değişimi, Akdeniz ile Basra Körfezi arasındaki yörelerde ve İran’da görülüyor. Böylece avcılıktan çobanlığa ve tarıma geçişin yalnız bir yörede olduğunu düşünmek yanlıştır. Bu kültür değişiminin birçok çağları içine aldığı son incelemelerden anlaşılmaktadır. Mezopotamya’nın genel görünüşünde en eski olanı Sakçegözü kültürüdür. İ.Ö. 5.000 ile 3.700 yılları arasında bu kültürün eserleri doğmuştur. Sakçegözü kültürünün eserlerine Suriye’de de rastlanmıştır. Daha 4.000 ile 3.000 yılları arasında yüksek bir kültürün ölçüsü olarak kabul edilen köyler, kentler ve kent devletlerinin kurulduğunu ve büyük buluşlar arasında sayılan sabanın yapıldığını, şimdiki Arabistan hurmasının ve hatta üzüm bağlarının yetiştirildiğini yapılan kazılardan anlıyoruz. Tel Halaf’in kültürü (5500- 4500) yayılır ve bütün Yakın-doğu’da etkisini gösterir. Bu dönemde Irak’ın güneyine insanlar yerleşmeye (Eridu) başlar. Daire planlı ve tonozlu, bazen uzun bir düz koridorla girilen, duvarları pişmemiş tuğladan yeni bir yapı mimarisi ortaya çıkar; kasabalarda bazı yollar taşlarla döşelidir. Çok çeşitli biçimlerde seramik eşya yapılır; kırmızı, siyah veya çok renkli geometrik süslemeler eşyanın neredeyse her yanını kaplamıştır. M.Ö. 3.700? ile 3.300? arasında açık özellikleri olan Tell - Halaf kültürü’nün yer aldığını görüyoruz. Tell - Halaf kültürü erken bir taş-bakır çağıdır. İ.Ö. 4.000 yıllarında bakır kullanılmış, fakat demir ve bronz görülmemiştir. Ayrıca bu çağdaki kazı eşyalarının üzerinde gamalı haç motifi de vardır. Mezopotamya’nın bu çağdaki resimlerinde, avcılık kültürünün sembolleri kullanılmıştır. Oysa bu çağın süslemeleri tamamen soyuttur. Bu soyut biçimler arasında çift baka, boynuzlu boğa ve yatan sığırlar gibi motifler izlenebilmektedir. Kadın idoller de kare biçiminde stilize edilmiştir. Bu çağ içinde, tarım kültürünün en eski sembolleri de görülmektedir. Bunlar: Ana tanrıça, kutsal sığır olup bunların yanında ender olarak ilk silindir mühürler vardır. Bu silindir mühürler mülk damgaları, işaretli muskalar ve nazarlıklardır. Bu kültüre Mezopotamya’nın güneyinde hiç rastlanmamıştır. El-Obeyd kültürü (4500-3750), basit geometrik desenli, standartlaştırılmış ve seri üretim halindeki çömleğin yayılmasıyla dikkat çekmektedir. Aynı dönemde ev ve ambarların yanında, tapınak veya seçkin tabakalara ait olabilecek geniş bir yapı görülmeye başlar. Geometrik desenli taş veya pişmiş kil mühürlerin sayısı gitgide artar. Tell-Halaf kültürünü El Obeyd kültürü izler. (3.300 - 3.100), Bu çağda bakırdan yapılmış hayvan heykelleri yanında, tarımın o sıralarda yapılmakta olduğunu iyice açıklayan kilden yapılmış orak, taştan balta, gene taştan yapılmış aletler, bakırdan iğneler ve düz baltalar görülmektedir. Bu çalışmalar sırasında, toprak tanrısının sık sık yılan biçiminde sembolleştirildiğini görüyoruz. El Obeid kültürü içinde en ilgi çeken yeni buluş, kapların turnike denilen dönen çömlekçi tezgâhlarında imal edilmesidir. Turnikede yapılan bu kapların biçim güzelliği ilgi çekmektedir. Bu çağın kültürel, politik ve dini görüşleri üzerinde yeteri kadar bilgi mevcut değildir. Uruk dönemi (3750-3200), bu dönemden sonra gelir. Kentleşme hızlanır. Dokuz kilometrelik çevresiyle Uruk şehrinin nüfusunun 10 000’i bulduğu sanılmaktadır. Anıt mimari, pişmiş tuğlalardan yapılmış yüksek bir teras üzerinde yükselir; binaların önyüzleri, çok renkli taş parçalarıyla süslenmiştir: bunlar, en eski mozaiklerdir. Fırat kıyısında, 20 ha üzerine kurulu Hububa-Kabira sitesi, konut ve din merkezi, sokaklar boyunca sıralanmış evleri, kare biçimi kulelerle tahkim edilmiş surlarıyla, yeni bir kültürün ışıltısını yansıtmaktadır. El Obeid kültürünü Uruk kültürü izler (3l00-2900). Bu ad, kazı yeri olan Uruk’a atfen verilmiştir. Bugün buraya Varka denilmektedir. Yeri Mezopotamya’nın güneyindedır. Ur’a yakındır. Bu çağda evler, henüz güneşte kurutulmuş tuğlalar ile inşa ediliyordu. Evlerin döşemesi ise, balçık çamurunun yerlere yayılarak dövülmesi ve kurutulması ile sertleştirilerek yapılıyordu. Damlar, hasır ve kamıştandı. Bu çağda toprak kapların pişirilmesi için, ayarlanabilen fırınlar imal edilmişti. Mezopotamya’nın yüksek kültürü, kent, ve yazının icadı ile ticaretin başladığı Cemdet-Nasr çağıdır (2900-2600)(3300-2900). Yazılı levhalar ve turnikede imal edilerek pişirilmiş kaplar, hep bu çağın eserleri arasında görülür. Turnike’nin Avrupa’da Latöne kültürü (M.Ö. 400-50) çağında görüldüğü dikkate alınırsa, hemen anlaşılır ki Asya, kültür bakımından ne kadar önce uygarlık yoluna girmiştir. Cemdet-Nasr kültürünün en ilgi çekici özelliği, renkli keramiğin ilk olarak bu zamanda yapılmasıdır. Madenlerden, altın, gümüş ve bakırdan döğme işleri de yapılmıştır. Çinko ve nikel bu çağda henüz görülmemektedir. Ticaret geliştiği gibi, ticari kayıtların yapıldığı da yazılı levhalardan anlaşılmaktadır. ibadet, kurban adamakla yapılıyordu. Eski Sümer Çağı (Mesilim Çağı) (2600-2500 M. Ö.) Cemdet – Nasr ile Akkad  kültürü arasındaki dönemi kapsar. Krallık ilk olarak 2600 ile 2350 arasında görülüyor. 1. Sülâle Ur’da (2500-2400) yaşamıştır. Kralların listesi çivi yazısı ile yazılmış levhalarda okunmuştur. Sümer kültürü ilk olarak bu tarihlerde görülüyor. Cemdet- Nasr kültüründe bütün sanat, doğanın ölümü ve dirilişi üzerine kurulmuştur. ‘Bu birbirine zıt iki kavram, ayrı ayrı sembollerle anlatılmıştır. Dinin esas figürü, Ana Tanrıça İnnin ve onun kocası Tammuz’dur. Bunların yanında sayısız denecek kadar çok evren tanrıları vardır. Mezopotamyalıya göre insan, büyük bir tanrının hizmetindedir. Ve bu tanrı, hayatı ve verimliliği temin eden evren tanrısıdır. Keramik kaplar Mezopotamya’nın ilk sanat hareketi, muhtemel olarak M.Ö. 4000 yıllarında bir keramik özelliğinde açık olarak görülür. Keramik kaplarda geometrik motiflere olan derin sevgi açıkça belirir. Bu çağın kaplarında değindiğimiz geometrik süsleme yanında, hayvan ve bitkilerin geometrik bir biçimle modle edilerek kap yüzeyinde düzenlendiğini görüyoruz. Bu kaplar ayrıca renkli olarak yapılmış ve bu renkli keramiklere “Tell-Halaf kültürü renkli keramiği” denmiştir. Yani bu keramikler bu adla sınıflandırılmıştır. Bu çeşit dekorasyonlu keramik, Samarra’da en olgun seviyesini bulur. Bitki motiflerinin stilize edilerek gayet açık ve katı formlar halinde, yüzey doldurucu bir karakterde, bilhassa dokuma motiflerinde görülmektedir. Samarra’daki motifler, buna karşılık, uzunluğuna, ip ya da band biçimindeki süslemelerdir. Bu çağın Susa’daki keramik motifleri de geometriktir. Erken Hanedanlar Dönemi Bir sarayın veya bir tapınağın bulunduğu her yerde, bir düşünce veya sanat hareketi başlıyor ve gelişiyordu Mimari ve plastik sanatlar benzer ölçütlere göre gelişiyor, ve zamanın, güneyde Sümer Ur, Nippur ve Lagaş çevresinde  ve kuzeyde Sami (Kiş, Man, Ebla çevresi ve Diyale Vadisi) olmak üzere çift karakterli uygarlığına bir birlik karakteri kazandırıyordu. Bu döneme genellikle Arkaik Hanedan (2900-2300) adı verilir. Mimari, dışbükey tuğla planının kullanılmasıyla kendini gösterir. Tapınaklarda, heryerde aynı iç düzenleme tarzı görülür. Cella adı verilen iç mekân bir birine bitişik odalarla çevrilmiştir; buraya hemen hemen her zaman bir sunağın bulunduğu bir avludan geçilerek girilir. Kutsal mekanın çevresi Haface ve Lagaş’ta olduğu gibi, oval bir biçim alır. Saraylar (Man ve Ebla’dakiler), merkezinde avlusu bulunan özel konutlara benzemekle birlikte, çok daha büyük ölçekte yapılmıştır. Uruk ve Kiş’teyse, sütunlara geri dönüldüğü görülmektedir. Ur’ daki kral mezarları, cumbalı tonozun ilk örneğini oluşturur. Seramiklere gelince, en azından 2600’lere kadar, özellikle de “lal rengi vazolar”ın imali dikkati çeker. Tam veya alçak kabartma biçimindeki heykel sanatının niteliği, ekolden ekole değişir. Diyale sitelerinde vücutları boru gibi, kasları belli belirsiz, kocaman oyuk gözlü heykelcikler yapılmıştır. Mari’deki eserler daha yumuşak ve daha gerçekçi bir üslubu yansıtır. Ortası delinmiş kare levhalar üzerinde, özellikle büyük şölenleri gösteren sahneler temsil edilmiştir. Oymacılık sanatı zenginleşmiş, süslemelerin yerini savaş veya büyük şölen sahneleri almıştır. Madencilik teknikleri, dökme eserlerin üretimiyle sır olmaktan çıkmıştır. Ur kral mezarlarında bulunan mücevher vb eserler, kuyumculuğun doruğa ulaştığını göstermektedir. Telkari işi, pütürleme, bölümleme, oymacılık ve kaynakçılık çok gelişmiştir. Bir sitenin hayatı, Ur’da bulunmuş olan ünlü iki pano (bugün British Museum’dadır) üzerinde, hayranlık uyandıracak şekilde, birkaç çarpıcı çizgiyle özetlenmiş durumdadır; deniz kabuklarından mozaikle kaplı tahta çekmece üzerinde, sırasıyla savaş ve barış adına yapılan işleri göstermektedir. Sahneler yaşamdaki sırayla işlenmiştir. Savaş yanında, savaş arabaları ve silahlı adamlar, yendikleri düşmanın cesetlerini ezip geçerken, çıplak esirler kralın huzuruna çıkarılmıştır. Barış tarafındaysa bazı insanlar yük taşırken, diğerleri, bir orkestranın eşlik ettiği bir şölen için kesilecek hayvanları gütmektedir. T.L. Ana Metin: Adnan Turani, Dünya Sanat Tarihi

Sandro Botticelli (1445-1510) Botticelli, Leonardo da Vinci’den yalnızca yedi yaş büyüktü ama yine de, Leonardo’nun bir XVI. yy sanatçısı olarak kabul edilmesine karşı, her zaman bir XV. yy. ressamı olarak görülmüştür. Bunun nedeni, Botticelli’nin gelenekçi bir ressam olması ve Leonardo’nun aşıp geçtiği bu yüksek zanaatkârlık yöntemlerine her zaman sadık kalmasıdır. Bununla birlikte Botticelli’nin sanatında da bir evrim vardır ve üç ayrı dönem kendini gösterir. Bu dönemler sırasıyla; güçlü ve heykelimsi bir gençlik üslubu. Daha akışkan ve ince bir gerçekçiliğe dayanan bir olgunluk üslubu ve nihayet uzun ve ince formlarla ve coşku dolu hareketlerle dikkati çeken ve belli bir ağırbaşlılığın damgasını taşıyan bir geç üsluptur. Gerçekte Botticelli, hümanist sanatın iki özlemini gerçekleştirmek istemiştir: bunlar Antikçağ sanatının örnek başarılarını yeniden yaratmak ve buluş zenginlikleriyle olduğu gibi telkin gücüyle de büyük şiirle rekabet edebilmektedir. Medicilerin Ressamı Alessandro (Sandro) di Mariano Filipepi, 1 Floransalı zanaatkârlar (babası sepiciydi) çevresinde doğdu. Medicilerin şehri o sırada hem siyasi ve ekonomik, hem de kültürel bir gelişme ve serpilme dönemine girmişti. 1420-1440 yılları arasında resim sanatında gerçekleşen devrimden sonra, sanat faaliyetleri alanında birçok yetenekli kişi ortaya çıktı; dekorasyonlarının yapımı, Fr Angelico (San Marco Manastırı), Paolo Uccello (Santa Maria Novella Kilisesi) veya Andrea del Castagno (Sant’Apollonia) gibi sanatçılara verilen birçok mimari eserin inşasına girişildi. Genç Sandro, tedirgin mizacından ötürü disiplinsiz ama parlak bir öğrenci olarak tanındığı okuluna devam ediyordu. Davranışları sonucunda, babası tarafından okuldan alınıp bir kuyumcunu yanına verildi. Büyük erkek kardeşi Giovanni (lakabı, küçük fıo anlamına gelen “il Botticello”ydu) onunla ilgileniyordu ve sonunda lakabını ona verdi. El sanatları ile yüksek sanatlar arasındaki a nmın kesin olmadığı bir dönemde, kuyumcular ile ressamlar arasındaki yakınlık, Botticelli’nin 1461-1462 arasında Fra Filippo Lippi’nin atölyesinde resim yapmaya başlamasını ve belki de burada 1467’ye kadar kalışını açıklar. Napoli’de Capodimonte Ulusal Müzesi’nde bulunan Çocuk İsa’lı Meryem ve İki Melek gibi birçok gençlik eserinde Lippi’nin etkisi görülür, ama çizgi anlayışındaki incelik ve figürleri birbirine bağlayan duruşlar da dikkati çeker. (…) Filippo Lippi’nin biraz yapmacığa kaçan dekoratif zerafeti, Antonio Pollaiolo’nun net ve plastik profilleri ve Verrocchio’nun ince ve titiz çalışmaları, o yıllarda Botticelli’nin resim dilindeki kişisel yanını belirleyen öğelerdir. Botticelli daha sonra yeni bir şiirsel özgürlüğü dile getirmeye yönelecektir. Nitekim Müneccin Kralların Tapınması’nın çeşitli versiyonlarında bu açıkça görülür Bu versiyonların ilkinde (1472’ye doğru), Lippi’nin öğretisine ve uluslararası gotik üsluba hâlâ yakındır; ikinci versiyonda (1473’ doğru), hareket birliğine daha fazla önem veren merkezileşmiş bir kompozisyon gerçekleştirir. Uffici Galerisi’nde bulunan Müneccim Kralların Tapınması’nda (l475’e doğru) ise (bu eser Botticelli’nin birinci üslup döneminin doruk noktasıdır) tamamen kişisel güçlü ve esnek bir imgelem gücüyle yumuşatılmış bir resim dili kullanır. Diğer yandan bu tabloda yer alan ve birçok çağdaşın canlandıran portreler -bunlar arasında kendisi de vardır-, Medicilere ve yakınlarına gösterdiği saygının tanıklıklarıdır. Botticelli Pazzilerin komplo girişiminden sonra (bu hareket sırasında Cinliano Medici bıçaklanrnıştır) Bargello Sarayı’nın duvarlarına, idama mahküm edilen suçluların çektikleri cezayı canlandıran bir fresk yapmıştır (1478). Botticelli’nin üslubu, tam anlamıyla bu dönemde oturur. Muhteşem Lorenzo’nun kuzenlerinden bir olan Lorenzo di Pierfrancesco için bir dizi mitolojik kompozisyonun ilkini yapar (ilkbahar). Ortaçağ sanatı öğelerine dayanan bir alegori, Platon’un metinlerine açımlamalar yazmış olan Marsilli Ficino ve Medicilerin eğitmeni Poliziano gibi Floransalı hümanistlerin şiirsel dünyasını yoğun bir biçimde dile getirir. Ne var ki Botticelli, bir ara dini resme yönelir. Ozellikle 1480’dı Ognissanti Kilisesi için büyük bir ustalığa tanıklık eden Aziz Augustinus’u yaptı. Ertesi yıl Papa IV. Sixtus tarafından Roma’ya çağırıldı. Burada, Sistina Kapellası adını alan Vatikan’ın Capella magna’sının fresklerle dekore edilmesinde, Floransalı Ghirlandaio, Rosselli, Umbrialı Signorelli, Perugino ve Pinturicchio ile birlikte çalıştı. Botticelli, Musa’nın lğvası ve Isyankarların Cezalandırılması’ nın (l481-1482’ye doğru) çok karmaşık sahnelerinde ayrıntılar söz l olduğunda zengin bir esinle, ama kompozisyonda her zaman olduğundan daha az güvenli olarak kendin gösterir. Ne var ki bu resimler çok beğenilmiş ve sanatı “kusursuz oranları olan erkeksi” bir sanat olarak nitelenmiştir. Botticelli bu sırada, ilk olarak Antikçağ çevresinin tam içinde bulmuştu kendini. Ama çağdaşı Mantegna’nın tersine çevresindeki mimarlardan ve heykelcilerden pek etkilenmemiş ve çabucak Floransa’ya dönmüştü. Dolayısıyla Roma’da bir süre kalması, üslubunun evrimi üzerinde uzun vadeli bir etki göstermemiştir. Dinginlikten melankoliye Papa için Roma’da yapmış olduğu çalışmaların da etkisiyle büyük hayranlık ve saygı kazanan Botticelli’ye verilen siparişlerin ardı arkası kesilmiyordu. Antonio Pucci’nin talebi üzerine Botticelli 1480’li yılların ladini büyük resimler dizisini başlatan ve Boccacio’nun Dekameron’undan (Decameron) alınmış bir tema üzerine panolar yaptı (1482-1483). Bir zifaf odası için yaptığı sanılan Mars ve Venüs’te (1483’e doğru), aşkın sınırsız gücü dile getirilmiştir. Pallas ve Kentauros (1482’ye doğru) Medicilerin ve Floransa dünyasının havasını taşıyan bir alegoridir ve burada tanrıça, bale kostümlü bir azize silueti olarak canlandırılmıştır ve nihayet Venüs’ün Doğuşu’nda (1485’e doğru) ele alınan Antikçağ konusu, bu göz kamaştırıcı resimde, Avrupa sanatında başka hiçbir eserde görülmeyen olağanüstü bir canlandırışa kaynaklık etmiştir. Botticelli’nin aynı dönemde yaptığı büyük sunak arkalıklarında egemen olan ince ve titiz üslubu, gerçekçilikle ve maniyerizmin ince bir karışımıyla canlanmış ince ve uzun figürlerde kendini açıkça gösterin Botticelli San Marco Bazilikası’nın sunak arkalığında (1490’a doğru), daha yalın bir üslup kullanır; meleklerin aylaları perspektife duyulan kayıtsızlığı maskeler ve karakterlerin mimiklerine uygun düşer. Bu mihrap resimlerine paralel olarak Meryem’in daire şeklindeki resimleri de (tondı) aynı evrimi yansıtır. Zarif ve adeta müziksel bir kompozisyonu olan Şükran İlahisi Meryemi (l485’e doğru), mistik bir duygunun yüceltildiği Narlı Meryem’in (1487’ye doğru) habercisi gibidir. İtalya Savaşlarının sonuç olarak Floransa’yı sarsmasının Botticelli’yi derinden etkilediği söylenebilir. Üslubunun çizgiselliği ve tablolarının havası daha sıkıntılı hale gelir. Bu iki yanlı evrim, klasik bir metinden alınmış olan ve desenindeki olağanüstü titizlikle dikkati çeken (1495’e doğru) Çarmıha Gerilme ve Isa’nın Doğumu eserlerinde açıkça görülür. Bu iki eser, derin bir tedirginliğe tanıklık eden geçmişe daha da bağlanarak acı duymaya ve iç sıkın tısma dayanan bir dini anlayışı dile getiren Botticelli’nin bu sıra da Savonarola’nm sofuluğu savunan vaazlarının etkisinde kaldığı ileri sürülmüştür Ama Dante’nin İlahi Komedya’sında (Divina Commedia) aynı dönemde yaptığı resimlerdeki desenlerin güzelliği, Botticelli’nin sanatı aracılığıyla bir denge bulmayı başardığı nı gösterir. Botticelli’nin sanatı, ilk ustası olan Pra Filippo’nun oğlu Filippino Lippi üzerinde büyük bir etki gösterdi. Bununla birlikte Filippino’nun, Botticelli’deki desen inceliğine ve sağlamlığına ulaştığı söylenemez. Farklı değerlendirilen bir sanat verimi Botticelli, unutulmaktan kurtulduğu zaman sert eleştirilere uğradı. Vasari, «sevimli ve matrak» ama «garip» bir karakteri olduğunu söylediği ressamın biyografisini çarpıtarak kaleme aldı. Ayrıca, ressamın zamanla «tesadüfen yaşamaya» başladığını ve piagnoni (Savonarola taraftarı) olarak kendi çalışmalarını bir yana bıraktığını ve dolayısıyla yaşamının sonlarında yavaş yavaş tam bir «tirit» haline geldiğini ileri sürdü. Bunun, bir biyografi ayrıntısı olmaktan çok, eleştirel bir yargı olduğu apaçıktır. Diğer yandan Vasari’den sonra Baldinucci’nin ve Orlandi’nin tekrarladıkları bir yana bırakılırsa, iki yüzyıl boyunca Botticeli’den artık söz edilmez olduğu görülür. Nitekim XVIII. yy’ın sonunda Botticelli hemen hiç tanınmamaktadır. Botticelli’nin «saf çizgiler oyunu» olarak görülen sanatına tamamen biçimsel alanda kalan büyük bir hayranlık ve coşku duyulmasının doğmasını görmek için Ruskin ve ön Raffaellocu ressamlarla birlikte romantik eleştirmenlerin ortaya çıkmasını beklemek gerekmiştir. Bu sanatın ahlaki yanına da dikkat edilmiş, ama bu da pek başarılı olmamış ve Botticelli, düşler kuran, bezgin, nevrozlu ve marazi bir “primitif sanatçı” olarak tanınmıştır. Botticelli’yi lanetlenmiş bir sanatçı olarak gören ve birçok kimse tarafından benimsenen bu kolaya kaçan görüşü aşarak sanatındaki yoğun şiiri ve «müziksel» tutarlılığı yeniden bulup ortaya çıkarmak işini ise XX. yy’da Bernard Berenson gerçekleştirmiştir. Axis. (…)Daha önceden de belirttiğim gibi, Botticelli’nin sanatının bu olağandışı karakteri, onun insanların içinde bulunduğu belirsizliklere karşı duyduğu sempatinin, bu durumun çekiciliğinin, çok sık olmasa da insanların enerjik ve sevimli yanlarının, kendilerinin kavrama gücünü aşan büyüklükte şeylerin gölgesi yanında ne kadar ufak kaldıklarının farkına varmalarının bir araya gelmesinden oluşan bir bileşimdir. O, insanoğlunun hakiki karakterini sanatına diğer sanat eserlerinden çok daha üstün bir şekilde yansıtabilmiştir. Botticelli zevk tanrıçası Venüs’ü, denizden doğuşun yanı sıra diğer yapıtlarında da işlemiştir ancak bu tabloların hemen hemen hepsinde ölümün gölgesi, griye dönmüş vücutlar ve solgun çiçeklerde sezilir. Öte yandan o Madonnalarını, bir yandan kucaklarında taşıdıkları kutsal çocuğun ağırlığı altında sanki eziliyor ve bir yandan da bizi sıcak ve yakınlık dolu bir hayata çağırıyorlar gibi görüntülemiştir. Aynı figür —ki sanat geleneği onu Guiliano de’Medici’nin metresi Simonetta’ya bağlar— karşımıza önce Judith olarak ortaya çıkar; inişli yokuşlu bir araziden yürüyerek evine geri dönmektedir; büyük bir iş sona ermiş ve tiksinti anı gelmiştir, elinde taşıdığı zeytin dalı artık kendisine bir yüktür; daha sonra Justice [ olarak belirdiğinde ise tahtında oturmaktadır; ancak nefret yansıtan gözlerinin sabit ifadesi, elindeki kılıcı adeta bir intihar aleti haline sokmuştur; ve Calumnia’nın Veritas [ olarak alegorik bir biçimde ifade edildiği tabloda ise, aklımıza ister istemez sanki kazara Gerçek imgesi ile Venüs’ün kişiliğinin tanımlandığını getirir. Aynı duygusal yaklaşımı onun gravürlerinde takip etmemiz mümkündür; ancak bunlardaki payının ne olduğunu tam olarak bilmemiz imkansızdır; eğer ben sizlere Botticelli’nin nasıl bir ruh hali içerisinde çalışmış olduğunu doğru olarak aktarabildiysem şu an okumakta olduğunuz bu incelememin amacına ulaştığı söylenebilir. Bütün bunlardan sonra şu soruyu sorabiliriz: Botticelli gibi —ikinci sınıf sayılabilecek— bir ressam genel sanat eleştirisi için uygun bir konu teşkil eder mi? Michelangelo veya Leonardo gibi birkaç büyük ressam kültür dünyasında büyük bir gücü temsil eder, belki de Sandro Botticelli kalitesindeki sanatkarların kendileri için çalışmasını sağlayabilmiş olmalarının nedenini en çok burada aramamız gerekir- Yukarıda bahsi geçen bu çok değerli ressamların yalnızca teknik açıdan incelenmesi ya da artık modası çoktan geçmiş bir tarzda eleştirilmesi değil, onların sanat dünyası içindeki yerini genel kültür kapsamı içerisinde araştıran inceleme/eleştirilerin yapılması, bunun yanı sıra daha az önemli ressamların yalnız teknik açıdan ve geleneksel bir tarzda eleştirilmeleri daha yerinde olur. Büyük ressamların yanı sıra, kendilerine has çok özel bir kabiliyet sahibi olup bizlere sanat zevkini eşini hiçbir yerde bulamayacağımız bir şekilde tattırmayı başarmış bir grup ressam vardır ki onların yarattığı sanatın değeri de, diğer üstün yetenekli ressamlarda olduğu gibi, genel kültür çerçevesi içerisinde incelenmelidir. Bu ressamların eserlerinin ise, adlarının diğer bazı ressamlar kadar çok duyulmamış ve ünlerinin pek yayılmamış olmasına karşın onların eserlerinin çekiciliğine kendini kaptırmış, tablolarından çok et kilenmiş sanat eleştirmenleri tarafından yorumlanması gerekir. İşte Botticelli bu yukarıda bahsettiğimiz seçkin grup ressamlar arasındadır. Onun sanatı Rönesans’ın başlangıcında gördüğümüz belli belirsiz ve çekingen tazeliğe sahiptir; bu da onun yaşadığı dönemi belki de entelektüel tarihin en enteresan dönemi olarak saymamızın ana nedenidir: Ancak onun yarattığı eserleri inceleyerek İtalyan sanatının insanlık tarihinde ne kadar büyük bir yeri olduğunu kavramaya başlarız. Walter Pater, Rönesansın Serüveni, YKY