Witkacy tak pisał: "Sztuka jest ucieczką, najszlachetniejszym narkotykiem, mogącym przenieść nas w inne światy bez złych skutków dla zdrowia, inteligencji."
Malarz, rysownik i fotografik, dramaturg i powieściopisarz, filozof, teoretyk i krytyk sztuki. Urodził się 24 lutego 1885 w Warszawie, zmarł śmiercią samobójczą – na wieść o zbrojnej napaści Armii Czerwonej na Polskę – 18 września 1939 we wsi Jeziory na Polesiu (dziś Ukraina).
Entheogens & Ethnobotany, Spirituality & Shamanism, Visionary art, Images & Photos, Roots Reggae & (other) Good Listenings, Curious & Interesting Stuff, Cult Movies & Books, Trips & Travels, Underground & Counterculture and much more...
The story of the artistic genius and representative of the Polish avant-garde Stanisaw Ignacy Witkiewicz AKA Witkacy.
Art Look #bazakbal #witkacy #artysta #polscyartyści #malarstwo #dziełosztuki #obraz #moda #tshirt #koszulka #art #artmen #artwoman #artlook #artoutfit #sztuka #artystycznie #look #witkacy #outfit
Witkacy kochał sztukę i kochał kobiety. Stworzył niezliczoną ilość portretów. Zaintrygowany osobowością oraz wyglądem kobiety zaczynał romans i...
Stanisław Witkiewicz was a Polish painter, architect, writer and art theoretician. He was born in the Lithuanian village of Pašiaušė in Samogitia, at that time, in the partitioned Polish-Lithuanian lands ruled by the Russian Empire. Witkiewicz studied in Saint Petersburg, 1869–71, then in Munich, 1872–75. He created the Zakopane Style (also known as Witkiewicz Style in architecture. He was strongly associated with Zakopane and promoted it in the art community. Stanislaw Witkiewicz often said that it is quite insignificant if a canvas shows a country wench picking turnips or Zamojski at Byczyna, since prime importance is ascribed not to "what" but to "how". "The recognition of the artistic element as the most significant component of art", whose intention was to show true reality, unadorned and devoid of costume, opposed the Jan Matejko version of historicism. It gradually led to the emancipation of art from national and ideological duties, and the comprehension of the whole realm as completely independent and autonomous. His son, Stanisław Ignacy Witkiewicz, became a famous painter, playwright, novelist and philosopher, also known (from the conflation of his surname and middle name) by the mononymous pseudonym "Witkacy." Witkiewicz had strong views against formal education: "school is completely at odds with the psychological make-up of human beings". He applied this principle in his son's upbringing and was disappointed when the 20-year-old Witkacy chose to enroll at the Academy of Fine Arts in Kraków. In 1908, suffering from tuberculosis, the elder Witkiewicz left his family in Zakopane and relocated to Lovranno, a fashionable resort in what was then Austria-Hungary, which today is in Croatia. He died there in 1915.
Witkacy-Portret Stefanii Tuwimowej - Stanisław Ignacy Witkiewicz – Wikipedia, wolna encyklopedia
Explore KUUNSTKUULTUR's 168 photos on Flickr!
Polish Poster Gallery „Miss Tutli Putli”, Designer Klimowski Andrzej, Witkiewicz S. I. - Witkacy
Aktualności i fotorelacje z kraju i ze świata. podpowiadamy i pokazujemy gdzie jechać i co zwiedzać. Ponad 3000 obszernych barwnych fotorelacji.
"Portret Henryki Soroko" Witkacy
Polish Poster Gallery „Unidentified drama”, Designer Czerniawski Jerzy, Witkiewicz S. I. - Witkacy
Witkacy - Portret Włodzimierza Nawrockiego - MPŚ-M-702 - Category:Pastel portrait drawings of men by Stanisław Ignacy Witkiewicz - Wikimedia Commons
In pursuit of Pure Form, the Polish artist known as “Witkacy” would consume peyote, cocaine, and other intoxicants before creating pastel portraits. Juliette Bretan takes a trip through Witkiewicz’s chemical forays, including his 1932 _Narcotics_, a genre-bending treatise that warns of the hazards of drugs while seductively recollecting their delirious effects.
W opracowaniu Angeliki Kuźniak i Magdaleny BudzińskiejZ przedmową Angeliki KuźniakJądro ciemności, czyli życie artystki, zapis spraw małych i wielkich, zmagania z szarą codziennością, wieczna walka o pieniądze, rozterki i dylematy dotyczące własnej twórczości, ale i spraw tego świata, na którym Stryjeńska pojawiła się, jak sama zanotowała, przez „przypadkowy zbieg okoliczności podstępnie zareżyserowany przez bożka Kupidyna z łukiem”.Była jednym z sześciorga dzieci państwa Lubańskich. Jej dzieciństwo było chyba najszczęśliwszym okresem w życiu. Od wczesnych lat rysowała. Kształciła się w Monachium. Przebrana za chłopaka wyjechała na tamtejszą akademię. I tak rozpoczęła się droga (i męka) twórcza artystki. Jej dzieła są jednym z symboli dwudziestolecia międzywojennego. Tworzyła dużo, a jednak ciągle zmagała się z brakiem pieniędzy. Dlatego wątek ten jak mantra przewija się przez całe pamiętniki, aż do ostatnich stron.„Sytuacja z dnia na dzień staje się już kompletnie niemożliwa, bo nie gonię z obrazem pod pachą, aby zdobyć grosze na najbardziej szarą marę egzystencji – w stubarwnej centrali świata. O ironio! Nikczemny, deklasujący, ustawiczny i przymusowy wysiłek mózgu: skąd wyrwać forsy, nie da odpocząć nawet w chorobie! Koszmar jakiś!”„Cóż to za pamiętniki?”, ktoś może zapytać. Na pierwszy rzut oka – zwyczajne. Są w nich imiona, nazwiska, adresy. Pojawiają się Witkacy, Karol Szymanowski, Jarosław Iwaszkiewicz, rodzina Mortkowiczów, Malczewscy, Jadwiga Beckowa, Ignacy Mościcki, Jan Lechoń, Olga Boznańska, Jan Kiepura, Loda Halama, Józef Czapski. Długo można by wyliczać. Są kopie listów […]. Do tego stare bilety, zdjęcia, dokumenty. Pisma od komornika, dowody spłaty długów. Dowody, że zaciąga nowe. Tytuły obejrzanych spektakli, daty wizyty u lekarza. Do jednej z kopert, którą zrobiła z czystej kartki papieru, Stryjeńska włoży pukiel swoich włosów. Tu i tam pojawiają się wycinki z gazet. Są też całe artykuły […]. Część pamiętników musiała powstać jeszcze w Krakowie, gdzie mieszkała podczas wojny. Część dotyczącą pobytu poza krajem Zofia Stryjeńska napisała zapewne w Genewie i w Paryżu. Pamiętniki kończą się w 1950 roku. Dwadzieścia sześć lat przed jej śmiercią. […] Tu wszystko skrzy się humorem, celnymi puentami, zdaniami, które natychmiast chce się wynotować.Stryjeńska mawiała, że były czasy, gdy „cechowało [ją] nieomylne chlaśnięcie pędzlem, psiakref”. Trzeba dodać jeszcze: „i językiem”. Czytajcie więc Państwo. Czytajcie, „psiakref!”Angelika Kuźniak, fragment wstępuDofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.
